La acción de ‘Carmen se le enredaba con la del ‘Barbero’, porque ambas ocurrían en Sevilla; confundía el final de la ‘Traviata’ con el de ‘La Bohéme’, porque, en fin, esa mujer muriendo ahí, en brazos de su amante…
jueves, 15 de junio de 2023
EL RECURSO DEL MÉTODO, ALEJO CARPENTIER
lunes, 15 de mayo de 2023
LA REGENTA, LEOPOLDO ALAS CLARÍN (II)
Entre aquellos cuadros había una copia bastante fiel y muy discretamente comprendida del célebre cuadro de Murillo ‘San Juan de Dios’, del Hospital de incurables de Sevilla. A la señora de pueblo le llamó la atención la cabeza del santo, que desde que se ve una vez no se olvida
Quamquam pictorum manus sublimes agunt plenae arte mystica, nos, plebs in terram colligata, sanctam faciem similem nostri vicini qui procul a divinitate est, videmus
sábado, 15 de abril de 2023
CANIJO, FERNANDO MANSILLA (III)
Serena abrió un ojo y vio que Pepito, tumbado a su vera, le miraba fijamente mientras se mesaba la barba larga y algo canosa. Debía tener la misma edad de Serena, pero entre la barba y que había perdido casi todos los dientes, parecía un abuelo. Siempre estaba sonriente.
- Me ha fichado el Sevilla- le soltó de buenas a primeras
- ¿Cómo?
- Que me han fichado, niño. Para jugar de diez. Mañana mismo empiezo a
entrenar
- Joder, Pepito...¿qué me estás contando?
Pepito el Colgado hablaba completamente en serio
- Me van a dar una porrada de millones, dicen que la ficha será como
la de Polster, y que el diez lo llevaré yo a la espalda
- Coño, Pepito, enhorabuena. ¿Y no te han adelantado algo para
celebrarlo?
- No, niño, no me han dado ná. Se lo tenía que haber pedío ¿verdad?
- Claro, hombre, Pepe, es que no estás en lo que estás . Ahora nos
podríamos fumar una plata los dos tan a gusto.
In ictu oculi vita Serenae et parvi Josephi mutari potuerit si ludica historia perfecerit . Somnus ingentis pecuniae copiam amicalia verba tingit.
Canijo, Fernando Mansilla, pág 284
miércoles, 15 de marzo de 2023
LAS AVENTURAS DEL VALEROSO SOLDADO SCHWEJK, JAROSLAV HASEK
Y mientras ambos excitaban al carcelero como en Sevilla a los toros con un trapo rojo, el teniente Lukasch esperaba angustiado la aparición de Schwejk y su informe sobre su reincorporación al servicio.
Cum auctor describeret imaginem in qua custodes carceris tracti sunt cum rubro linteolo, ad defendendum antiquam artem declaro hoc rubrum linteolum esse scutum heroidis coram tauro nobili
miércoles, 15 de febrero de 2023
TOSTONAZO, SANTIAGO LORENZO
De joven viajé algo a ciudades hermosas. Sevilla, Granada, Toledo
Tres civitates de quibus Laurentius loquitur , veterum populorum sapientiam comprehendunt. Tria flumina monumenta perennia saeculorum.
Tostonazo, Blackie Books, pág 27
domingo, 15 de enero de 2023
ESTA VEZ VENIMOS A GOLPEAR, FRAN G. MATUTE
Sobre la existencia de estos puntos de venta tenían lógicamente conocimiento los beatniks sevillanos, que solían frecuentar los regentados por ‘Andrés el Loco’ en la plaza de San Marcos, ‘El Tineo’ en la plaza del Pumarejo y ‘Juan Perico’ en la calle Divina Pastora
Pipiatorio nondum condito, fama qua nihil celerius erat comitibus seditiosis ad nuntios amoenos difundendum , per sedes in sanctissimis viis sitas volabat.
jueves, 15 de diciembre de 2022
REWIND, JUAN TALLÓN
Nos citamos a las seis de la tarde en la habitación 105 de El Rey Moro Hotel Boutique, en la calle Reinoso, al otro lado del Alcázar, con la esperanza de no tener que cruzarme, salvo malísima suerte, con algún funcionario o uno de los abogados de la ciudad. No llegamos juntos, esa era otra regla de obligado cumplimiento, y por supuesto uno abandonaba la habitación cinco minutos antes que el otro.
Quae natura colloqui esset, volumus scire , tanta cura habita . Cum liber legatur, intelligemus rationem celandi . Sed quare mavult ambulare per vias desertas? quid pravi fecerunt homines legum? Habitaculum CV solum omnia noscit
martes, 15 de noviembre de 2022
SÁTIRA CONTRA LAS MUJERES DE SEVILLA, VICENTE ESPINEL
Invicto César, Hércules famoso,
espejo y luz de valerosos hechos,
patrones de este suelo venturoso.
Ya que permite el hado que estéis hechos
del Alameda vigilantes guardas,
injusto premio a tan heroicos pechos,
en lugar de cercaros de alabardas
da por sentencia Peña, vuestro amigo,
que a medida corten dos albardas,
porque dejáis entrar por el postigo
del geométrico trato y vil canalla
tal rota de japel, pago y ombligo"
Si lector amicus noscere vellet de qua ratione Caesar et Hercules sint moniti, totam hanc satiram adversus mulieres lecturus est. Tempus fuit cum mulieres peccati causa putebantur , sed nunc homines sunt ex quibus omnia mala nascuntur. O mores qui genus humanum stulte dividunt !
sábado, 15 de octubre de 2022
EL TRIGO QUE CAE, XENIA GARCÍA
Por eso tras quince minutos de trayecto decidí bajarme una parada antes, la número doce, a la altura de la calle Torneo, esa arteria de la ciudad que acompaña a un río hambriento
Cum Omnibus tractum parem quem nota via et flumen componebant, tetigisset, descendendi consilium cepit. Melius contemplari aquas sitientes quam comites vociferantes
jueves, 15 de septiembre de 2022
CALLE IMAGEN, CHENCHO FERNÁNDEZ
lunes, 15 de agosto de 2022
TIEMPO DE GUERRAS PERDIDAS, J. M. CABALLERO BONALD
Pienso que tampoco parece jucioso admitir que toda esa faramalla decorativa- que ha sido la más perniciosamente exportable- tenga mucho que ver con el auténtico rango humano y físico de Sevilla. Y, sin embargo, algo tiene que ver: es el revés de la trama, la cara de una moneda que, quizá por no ser falsa más que en razón de lo excesiva, aún resulta más inaceptable. Dicen que fueron los viajeros románticos los primeros contumaces propagandistas de ese gusto hiperbólico por mostrar la cáscara sevillana más artificiosa en perjuicio de su más verídica pulpa. No me interesan en absoluto los pintoresquismos y mucho menos sus oficiantes. Pero nunca faltaron sevillanos de pro dispuestos a airear semejantes musarañas, empeñándose con necedad mayúscula en inventar una Sevilla postiza y edulcorada, toda recompuesta con perifollos, cascabeles y demás consabida ‘quincalla meridional’. Lo cual tampoco excluía la percepción de una ciudad íntegra que ha sobrevivido a pesar del sevillanismo profesional y de sus majaderías exhibicionistas
Noster Eques gaditanus nihil novi dicere de duplici natura hispalensi audet. De fructu carente sustantia loquitur. Ipsi Hispalenses et scriptores ,qui modum et mores hispalenses laudaverunt et maledixerunt per saecula saeculorum , usque ad cognoscendum verum os huius civitatis advenient? Nemo scit.
viernes, 15 de julio de 2022
SÁNCHEZ, ESTHER GARCÍA LLOVET
Nos saludamos, me llamaba de usted, llamaba de usted a todo el mundo, parecía sevillano
miércoles, 15 de junio de 2022
NUNCA FUIMOS MÁS FELICES, CARLOS MARZAL
El Benito Villamarín, por fuera, es un estadio más, bastante feo, con ese aspecto granítico, tradicional hasta hace unos años, de casi todso los campos de fútbol españoles: un bloque de hormigón de mayor o menor altura, entre los edificios del barrio
Stadia secundum oculos ardentes sectatorum iudicata sunt. Hic scriptor loquitur sine amore et odio cum describet id hippopotami instar,ut alia, sed Baetici, sive victi sive victores , suum stadium esse monumentum aere perennius putant.
domingo, 15 de mayo de 2022
SEVILLA VISTA DESDE LA ALFALFA, ISMAEL YEBRA SOTILLO
Los edificios de la Alfalfa carecen de belleza arquitectónica. Los árboles cumplen en ella una inapreciable función estética tapando, por desgracia no del todo, los bodrios arquitectónicos de los sesenta. Por si fuera poco, el espacio resulta ruidoso y molesto a todas horas. De día por el ir y venir de coches y transeúntes, por la carga y descarga, por el sonido de motoristas, ambulancias y coches de bomberos. De noche por la impresentable forma de ‘pasarlo bien’ aquellos que, otrora, se pensaba que deberían estar intentando cambiar el mundo y lo único que cambian es de sitio para dejar allí sus excrementos
Ille medicus qui Hispalim laudavit et ab ea laudatus est, putat autem aedificia huius partis, Medicae appellatae ,carere gratia et pulchritudine ita ut ne arbores quidam possint velare foeditatem. De his viatoribus qui quamquam loquntur de melioranda re , otia inutilia porca et strudula consumunt , queritur
viernes, 15 de abril de 2022
PASIÓN, ENRIQUE BARRERO RODRÍGUEZ
Ciño ahora el esparto. Lentamente
ajusto mi
cordón por vez primera.
Más
allá de una puerta, sé que espera
un tramo de
naranjos y una fuente.
De repente,
el silencio. De repente
cubro mi
rostro, subo la escalera
y derraman
las gotas de la cera
en mármol
frío su calor ardiente.
El tiempo
pasa. Pero el sueño queda
grabado al
corazón a cal y canto.
La lluvia
azota, pero el tiempo escampa.
Y aunque ya
con ruan no te preceda
lo sabes
como yo … El Jueves Santo
desciende mi emoción por una rampa
Dum umbrae ex caelo cadunt et sollemnis aura omnia involvit, poeta vivere coepit
quod iam vixit , tantis rebus confectis. In silentio templi somniat
cingulum sparti et levem declivitatem usque ad fontem tali fide ut somnia fiant
versi pleni gratia et memoria parentum et ad caelum cum amore Eius Qui per salutem omnium passus est,
perveniant
martes, 15 de marzo de 2022
PRIMER VIAJE ANDALUZ, CAMILO JOSÉ CELA
Azorín piensa que la catedral de Sevilla es un mundo. Don Jorgito Borrow, encuentra casi mezquina y sin importancia a Nuestra Señora de París, al lado de la catedral de Sevilla
Cum noster universalis Gallaecus de fama Cathedralis Hispalensis ageret, haec testimonia adtulit: Anglicano in tota Gallia nihil melius, sed magister levantinus it plus ultra, ipsa est universus mundus.
martes, 15 de febrero de 2022
ADELFOS, MANUEL MACHADO
Yo soy como
las gentes que a mi tierra vinieron
—soy de la raza mora, vieja amiga del Sol—,
que todo lo ganaron y todo lo perdieron.
Tengo el alma de nardo del árabe español.
Mi voluntad se ha muerto una noche de luna
en que era muy hermoso no pensar ni querer...
Mi ideal es tenderme, sin ilusión ninguna...
De cuando en cuando, un beso y un nombre de mujer.
En mi alma, hermana de la tarde, no hay contornos...;
y la rosa simbólica de mi única pasión
es una flor que nace en tierras ignoradas
y que no tiene aroma, ni forma, ni color.
Besos ¡pero no darlos! Gloria.... ¡la que me deben!
¡Que todo como un aura se venga para mí!
¡Que las olas me traigan y las olas me lleven,
y que jamás me obliguen el camino a elegir!
¡Ambición! No la tengo. ¡Amor! No lo he sentido.
No ardí nunca en un fuego de fe ni gratitud.
Un vago afán de arte tuve... Ya lo he perdido.
Ni el vicio me seduce ni adoro la virtud.
De mi alta aristocracia dudar jamás se pudo.
No se ganan, se heredan, elegancia y blasón...
Pero el lema de casa, el mote del escudo,
es una nube vaga que eclipsa un vano sol.
Nada os pido. Ni os amo ni os odio. Con dejarme,
lo que hago por vosotros, hacer podéis por mí...
¡Que la vida se tome la pena de matarme,
ya que yo no me tomo la pena de vivir! ...
Mi voluntad se ha muerto una noche de luna
en que era muy hermoso no pensar ni querer...
De cuando en cuando un beso, sin ilusión ninguna.
¡El beso generoso que no he de devolver!
Cum magnus poeta in media ripa maris sedisset ,et gentes anxias sine ratione huc ac illuc conspexisset , sensit tantam lassitudinem ut ceperit consilium desinendi omnes cupiditates et vivendi sub specie iogae. De tali cogitatione perenne opus nascitur
sábado, 15 de enero de 2022
CONVERSACIONES CON MANUEL HALCÓN, JUAN DE DIOS RUIZ-COPETE
El señorito andaluz de mi época no era sólo envidiado por los señoritos de menos fortuna, sino que además él, de por sí, no andaba remiso en provocar la envidia. Y no por maldad ni por narcisismo, sino por un necesario derroche de vida. Un afán de comunicar felicidad, con cierta elemental falta de pudor, de cultura…
Cum in summa copia dominuli baeticolae viverent, tamen non solum segni ingenio sed etiam anxietate exhibendi propriam beatitudinem ab aliis dominulis minus crassis invidiebantur.
miércoles, 15 de diciembre de 2021
SIETE MODERNO, ANDRÉS TRAPIELLO
Estaba Sevilla por la noche preciosa. Es una ciudad que cuanto más la conoce uno, más intacta le parece, como una muchacha hermosa, como una virgen. Como la perla negra en las valvas inhóspitas del mundo. Y qué cosa tan rara. Está uno en Sevilla, y siente uno nostalgia de ...Sevilla
Inter varios artífices puella iuvenis, formosa et ,optime si intacta esset, electa ese solet ad glorificandum et celebrandum civitatem. Quare mulierem annosam aut invenustam nec scriptores nec pictores eligunt ? Facta hac objectione, gratulor Andreae de verbis lautis et animadverto laete quantum studium et benevolentiam ad Hispalim sentiat
lunes, 15 de noviembre de 2021
EL CACHORRO EN EL PUENTE, AQUILINO DUQUE
Esta noche, Manuel, tú sobre el puente,
tú sobre el río, prometiendo abrazos
que nunca habrás de dar porque no puedes,
porque un madero y unos clavos dicen
que nadie es libre de morir su muerte.
Esta noche, Manuel, tú sobre el río.
Quién te puso corona de saetas,
Cachorro de Sevilla...
Quién pudo hacerte interminable el tránsito...
Hoy no se pasa: aquí muere Sevilla
mientras tu silueta va en el río
caminando otra vez sobre las aguas...
Y ya tu pelo, nebulosa trágica,
río de miel lentísimo,
va velando la muerte que te vela.
Trono moreno de Judea, pasa.
Pasa, Manuel, tuyo es el Viernes Santo,
tuyos son estos ojos que te lloran,
esta voz que te canta,
esta espuma de estrellas andaluzas.
Sigue pasando, alzado y ofrecido.
Esta noche, Manuel, tú sobre el puente.
Quién te trajo hasta mí, quién levantaba
tu belleza, tu cuerpo como un río,
lanza de luz nocturna en el costado...
Quién pudo hacer que el último suspiro
de tus labios se dé a cada momento,
desde no sé qué siglos hasta ahora,
hasta ahora, para ir diciendo al mundo,
para ir diciendo al tiempo: Así se muere.
Así mueren los Hombres.
Cum infixus in cruce Dei Filius in quo vultu mortem praesentem ars sculpsit, per medium Trianae pontem transiret, Aquilinus,eximius poeta, anima commota ante imaginem visam, hoc pulcherrimum carmen scripsit. Sint pauca laudi eleganti viro cuius dignitatem et ingenium virtutemque memoramus
viernes, 15 de octubre de 2021
YA SENTARÁS CABEZA, IGNACIO PEYRÓ
Hasta ahora, airosa y esbelta, la Giralda era ejemplo de arquitectura significativa: anclaba la vista en la ciudad, servía de faro y guía, era un esfuerzo de hombres que cooperaron durante siglos, un monumento capaz de cifrar tantas densidades de la historia de Sevilla y aun de España. Moros y cristianos, reyes y obispos, pícaros y santos se fiaron a la sombra de una torre donde, como en un palimpsesto, podía trazarse la biografía de una ciudad eje entre Europa, el norte de África y América. La Giralda se alzaba, así, como un triunfo de la voluntad humana de belleza sostenida en el tiempo. Y los sevillanos lo han sabido entender, y por eso Sevilla ha sido una ínsula ante tantos y tantos destrozos como hemos tenido que ver en España. Por supuesto, siempre habrá quien se queje por el casticismo que esto pueda conllevar, pero incluso esta desventaja sería ínfima ante una realidad más honda y más noble: el saber, como han sabido los sevillanos, que uno vive en un lugar que merece la pena respetar. Ese es un amor activo que hace ciudad mucho más allá que el papel de los proyectos de cualquier alcaldada.
Sustinet Ignatius ut Hispalis incolae aestimare multi ingens opus quod de summa parte quasi tangente caelum eos vigilat, sciant et sciverint .Sub umbra viatores, reges, plebs,improbi et probi, Romani et Mauri, venerunt, viderunt et vicerunt aut victi fuerunt. Turris adeo regnat ut maioris pretii putata sit quam gesta consulum , non semper digna laude.
miércoles, 15 de septiembre de 2021
PRÓRROGA, ANTONIO AGREDANO
A veces viene con la camiseta del Betis y otras, con la del Sevilla. Ahí ya le noté que muy bien no estaba. ‘¿Hoy quién quieres que gane?’, le pregunté en día de derbi. ‘Ojalá empaten’, me contestó. Bien visto
Certamine ludipedum finito, magnae controversiae in quibus duae factiones, albaviridis et albarubra, amoren favoremque et odium ludibriaque inter se iaciunt, Hispali nascuntur. Quare id faciant? Nescio sed hominum natura contendere poscit tamen puer camisiis duabus pacem petit
domingo, 15 de agosto de 2021
LA PIRUETA, EDUARDO HALFON
¿Habla usted español?, le preguinté. Eso sí que sí, chico, gritó con un sonsonete andaluz. ¿De Sevilla?, le pregunté. Qué va, dijo riéndose, de ningún lado. Pero sí, pasé un tiempo en una aldea muy cerca de Sevilla. Hablaba un español pesado, letárgico, como arrastrando las sílabas. Me preguntó si yo era de España y le dije que no, que de Guatemala. De Guatemala, repitió sorprendido, y luego se lo dijo a sus amigos en gitano, y los tres se rieron un rato
Fuit tempus ut lingua latina mater et patrona et pila patria hispánicae linguae inter alias putaretur ( nunc nostri iuvenes illud tempus et bonus bona bonum novarum legum gratia ignoscunt,et novus ordo bueno buena buone nascitur. In hoc narrato concilio diversi modi loquendi hispane convergunt sed filum hispanicum per urbes et orbem difusum eos duxit ad rationem et cognitionem
jueves, 15 de julio de 2021
LA VENTA DE LOS GATOS, BÉCQUER
Cuando el azar me condujo de nuevo a la gran ciudad que con tanta razón es llamada ‘reina de Andalucía’, una de las cosas que más llamaron mi atención fue el notable cambio verificado durante mi ausencia. Edificios, manzanas de casas y barrios enteros habían surgido al contacto mágico de la industria y el capital: por todas partes fábricas, jardines, posesiones de recreo, frondosas alamedas, pero, por desgracia, muchas venerables antiguallas habían desaparecido
Cum poeta Becquer Hispalim quam Reginam Baeticae fama vocat, redivisset ,miratus est quantum illa civitas mutavisset in hoc tempore, quomodo magnae divitiae crescere domos et ínsulas viciniasque fecissent. Tanta vis inest in pecunia ut possit mutare facem civitatis quamquam talis vis perveniat nefasta ad antiquos tesauros et magna opera conservandum. Ars,cave pecuniam!
martes, 15 de junio de 2021
LA ANDALUCÍA TRÁGICA, AZORÍN
Nos detenemos de pronto ante una estación rumorosa. ¿No veis aquí ya, en los andenes, yendo y viniendo, los tipos castizos, pintorescos, de la tierra sevillana? ¿No observáis ya estos gestos, estos ademanes, estos movimientos tan peculiares, tan privativos de estos hombres? ¿No archiváis, para vuestros recuerdos, esta manera de comenzar a andar, lentamente, mirando de cuando en cuando las puntas de los pies? ¿Y este modo, cuando se camina de prisa, de zarandear los brazos, tendidos a lo largo del cuerpo, rítmicamente, sin chabacanismo, con elegancia? ¿Y esta suerte de permanecer arrimado a una pared o a un árbol, con un aire de resignación suprema y mundana? ¿Y el desgaire y gallardía con que un labriego o un obrero llevan la chaquetilla al hombro? ¿Y esta mirada, esta mirada de una profunda y súbita comprensión, que os lanza y que os coge desde los pies a la cabeza? ¿Y este encorvamiento de espaldas y de hombros que se hace después de haber apurado una copa? La gente va, viene, grita, gesticula a lo largo de los andenes. ‘¡Manué! ¡Rafaé! ¡Migué!’, dicen las voces; retumban los golpazos de las portezuelas; silba la locomotora; el tren se pone en marcha. Y entonces, la distante silueta de la torre gallarda va rápidamente destacándose con más fuerza, creciendo, surgiendo limpia, esbelta, por encima de una espesa arboleda, entre unos cipreses negros, sobre el fondo de un delicado, maravilloso cielo violeta... ¿No hay en el ambiente de esta ciudad algo como un sentido de la vida absurdo, loco, jovial, irónico y ligero? ¿No es esta misma ligereza, rítmica y enérgica a la par, una modalidad de una elegancia insuperable?
Cum Magister Azorin pervenisset in loco hispalensi unde viatores ad faciendum iter sine ambulatione vehiculum capiunt, observare homines ambulantes commotus potuit et miratus est modos agendi,eundi, appellandi, nihil faciendi . Omnes videntur tam levitatis pleni quam alta turris inter arbores levata

.jpg)







.jpg)











