martes, 15 de noviembre de 2022

SÁTIRA CONTRA LAS MUJERES DE SEVILLA, VICENTE ESPINEL

                                 Invicto César, Hércules famoso, 

          espejo y luz de valerosos hechos, 

           patrones de este suelo venturoso. 

          Ya que permite el hado que estéis hechos  

          del Alameda vigilantes guardas,  

          injusto premio a tan heroicos pechos, 

          en lugar de cercaros de alabardas 

          da por sentencia Peña, vuestro amigo,  

          que a medida corten dos albardas,  

          porque dejáis entrar por el postigo 

          del geométrico trato y vil canalla 

          tal rota de japel, pago y ombligo"

Si lector amicus  noscere  vellet de qua ratione  Caesar et Hercules sint moniti,  totam hanc satiram adversus mulieres  lecturus est.  Tempus fuit  cum mulieres  peccati causa putebantur , sed  nunc   homines sunt ex quibus   omnia mala nascuntur. O mores   qui genus humanum stulte dividunt !  




sábado, 15 de octubre de 2022

EL TRIGO QUE CAE, XENIA GARCÍA

 Por eso tras quince minutos de trayecto decidí bajarme una parada antes, la número doce, a la altura de la calle Torneo, esa arteria de la ciudad que acompaña a un río hambriento

Cum Omnibus  tractum parem quem nota via et flumen componebant, tetigisset, descendendi consilium cepit. Melius contemplari aquas sitientes quam comites vociferantes



jueves, 15 de septiembre de 2022

CALLE IMAGEN, CHENCHO FERNÁNDEZ

En invierno entre semana te esperaba en Bellas Artes
A veces mientras posabas iba al aula a contemplarte
Suaves rayos de la tarde resbalaban por tu piel
Demorándose al anochecer
En mi cuarto diminuto de Calle Peris Mencheta
Se estiraban los minutos de la noche en La Alameda
En tus ojos y en el mundo se encendía en amanecer
Y así una y otra vez
Eternizándose
Y Calle Imagen daba esa luz
La luz azul al cielo
Tuerzo el gesto y miro el cuadro recordando aquellos días
A veces al contemplarlo me entristezco todavía
Al pasar por Bellas Artes me detengo alguna vez
Y recreándome
Sonrío y sigo a pie
Y en otro cuarto apago la luz
La luz azul del cielo
Por las persianas triste es la luz
La luz azul de invierno.

Cum Fulgentius  per loca amata  civitatis transiret,   memoria temporis    oculos amatae, domum , parvum habitaculum ,Viam Imaginem  adferens animum suum implevit . Haec omnia luce hiemis teguntur


 

lunes, 15 de agosto de 2022

TIEMPO DE GUERRAS PERDIDAS, J. M. CABALLERO BONALD

 Pienso que tampoco parece jucioso admitir que toda esa faramalla decorativa- que ha sido la más perniciosamente exportable- tenga mucho que ver con el auténtico rango humano y físico de Sevilla. Y, sin embargo, algo tiene que ver: es el revés de la trama, la cara de una moneda que, quizá por no ser falsa más que en razón de lo excesiva, aún resulta más inaceptable. Dicen que fueron los viajeros románticos los primeros contumaces propagandistas de ese gusto hiperbólico por mostrar la cáscara sevillana más artificiosa en perjuicio de su más verídica pulpa. No me interesan en absoluto los pintoresquismos y mucho menos sus oficiantes. Pero nunca faltaron sevillanos de pro dispuestos a airear semejantes musarañas, empeñándose con necedad mayúscula en inventar una Sevilla postiza y edulcorada, toda recompuesta con perifollos, cascabeles y demás consabida ‘quincalla meridional’. Lo cual tampoco excluía la percepción de una ciudad íntegra que ha sobrevivido a pesar del sevillanismo profesional y de sus majaderías exhibicionistas 

Noster Eques gaditanus nihil novi dicere  de duplici natura hispalensi audet. De  fructu  carente  sustantia loquitur. Ipsi Hispalenses et scriptores  ,qui modum et mores hispalenses laudaverunt  et maledixerunt per saecula saeculorum ,   usque ad cognoscendum verum os huius civitatis advenient?  Nemo scit.



viernes, 15 de julio de 2022

SÁNCHEZ, ESTHER GARCÍA LLOVET

 Nos saludamos, me llamaba de usted, llamaba de usted a todo el mundo, parecía sevillano

O  tempora praeterita et mores oblitae!: Olim cives hispalenses petasum tollebant et utebantur forma antiqua  ad dicendum salutem plurimam inter se . Nunc pronomina tu et ego regunt  omnia quia  nemo   vult putari rancidulus



miércoles, 15 de junio de 2022

NUNCA FUIMOS MÁS FELICES, CARLOS MARZAL

El Benito Villamarín, por fuera, es un estadio más, bastante feo, con ese aspecto granítico, tradicional hasta hace unos años, de casi todso los campos de fútbol españoles: un bloque de hormigón de mayor o menor altura, entre los edificios del barrio

Stadia secundum oculos  ardentes  sectatorum iudicata sunt. Hic scriptor   loquitur sine amore et odio cum describet id hippopotami instar,ut alia, sed  Baetici, sive victi sive victores , suum stadium  esse monumentum aere perennius putant. 



domingo, 15 de mayo de 2022

SEVILLA VISTA DESDE LA ALFALFA, ISMAEL YEBRA SOTILLO

 Los edificios de la Alfalfa carecen de belleza arquitectónica. Los árboles cumplen en ella una inapreciable función estética tapando, por desgracia no del todo, los bodrios arquitectónicos de los sesenta. Por si fuera poco, el espacio resulta ruidoso y molesto a todas horas. De día por el ir y venir de coches y transeúntes, por la carga y descarga, por el sonido de motoristas, ambulancias y coches de bomberos. De noche por la impresentable forma de ‘pasarlo bien’ aquellos que, otrora, se pensaba que deberían estar intentando cambiar el mundo y lo único que cambian es de sitio para dejar allí sus excrementos 

Ille medicus qui Hispalim laudavit  et ab ea laudatus est, putat autem aedificia  huius partis,  Medicae appellatae ,carere gratia et pulchritudine  ita ut ne arbores quidam possint velare foeditatem.  De his viatoribus qui quamquam loquntur de melioranda re , otia inutilia porca et  strudula consumunt , queritur



viernes, 15 de abril de 2022

PASIÓN, ENRIQUE BARRERO RODRÍGUEZ

 Ciño ahora el esparto. Lentamente

ajusto mi cordón por vez primera.

Más allá  de una puerta, sé que espera

un tramo de naranjos y una fuente.

De repente, el silencio. De repente

cubro mi rostro, subo la escalera

y derraman las gotas de la cera

en mármol frío su calor ardiente.

El tiempo pasa. Pero el sueño queda

grabado al corazón a cal y canto.

La lluvia azota, pero el tiempo escampa.

Y aunque ya con ruan no te preceda

lo sabes como yo … El Jueves Santo

desciende mi emoción por una rampa

Dum umbrae ex caelo cadunt et sollemnis aura omnia involvit, poeta vivere coepit  quod iam vixit , tantis rebus confectis. In silentio templi somniat cingulum sparti et levem declivitatem usque ad fontem tali fide ut somnia fiant versi pleni gratia et memoria parentum et ad caelum cum amore Eius Qui per salutem omnium passus est, perveniant



martes, 15 de marzo de 2022

PRIMER VIAJE ANDALUZ, CAMILO JOSÉ CELA

 Azorín piensa que la catedral de Sevilla es un mundo. Don Jorgito Borrow, encuentra casi mezquina y sin importancia a Nuestra Señora de París, al lado de la catedral de Sevilla

 Cum noster universalis Gallaecus     de fama  Cathedralis Hispalensis  ageret, haec testimonia adtulit: Anglicano in tota Gallia nihil melius, sed magister levantinus it plus ultra, ipsa est universus mundus.



martes, 15 de febrero de 2022

ADELFOS, MANUEL MACHADO


Yo soy como las gentes que a mi tierra vinieron
—soy de la raza mora, vieja amiga del Sol—,
que todo lo ganaron y todo lo perdieron.
Tengo el alma de nardo del árabe español.

Mi voluntad se ha muerto una noche de luna
en que era muy hermoso no pensar ni querer...
Mi ideal es tenderme, sin ilusión ninguna...
De cuando en cuando, un beso y un nombre de mujer.

En mi alma, hermana de la tarde, no hay contornos...;
y la rosa simbólica de mi única pasión
es una flor que nace en tierras ignoradas
y que no tiene aroma, ni forma, ni color.

Besos ¡pero no darlos! Gloria.... ¡la que me deben!
¡Que todo como un aura se venga para mí!
¡Que las olas me traigan y las olas me lleven,
y que jamás me obliguen el camino a elegir!

¡Ambición! No la tengo. ¡Amor! No lo he sentido.
No ardí nunca en un fuego de fe ni gratitud.
Un vago afán de arte tuve... Ya lo he perdido.
Ni el vicio me seduce ni adoro la virtud.

De mi alta aristocracia dudar jamás se pudo.
No se ganan, se heredan, elegancia y blasón...
Pero el lema de casa, el mote del escudo,
es una nube vaga que eclipsa un vano sol.

Nada os pido. Ni os amo ni os odio. Con dejarme,
lo que hago por vosotros, hacer podéis por mí...
¡Que la vida se tome la pena de matarme,
ya que yo no me tomo la pena de vivir! ...

Mi voluntad se ha muerto una noche de luna
en que era muy hermoso no pensar ni querer...
De cuando en cuando un beso, sin ilusión ninguna.
¡El beso generoso que no he de devolver!

Cum magnus poeta    in media ripa maris sedisset ,et gentes anxias sine ratione huc ac illuc   conspexisset    ,  sensit  tantam lassitudinem  ut ceperit consilium desinendi  omnes cupiditates et vivendi sub specie  iogae. De tali cogitatione perenne opus nascitur



sábado, 15 de enero de 2022

CONVERSACIONES CON MANUEL HALCÓN, JUAN DE DIOS RUIZ-COPETE

 El señorito andaluz de mi época no era sólo envidiado por los señoritos de menos fortuna, sino que además él, de por sí, no andaba remiso en provocar la envidia. Y no por maldad ni por narcisismo, sino por un necesario derroche de vida. Un afán de comunicar felicidad, con cierta elemental falta de pudor, de cultura…

Cum in summa copia dominuli baeticolae viverent, tamen non solum segni ingenio sed etiam anxietate exhibendi  propriam beatitudinem ab aliis dominulis minus crassis invidiebantur.



miércoles, 15 de diciembre de 2021

SIETE MODERNO, ANDRÉS TRAPIELLO

 Estaba Sevilla por la noche preciosa. Es una ciudad que cuanto más la conoce uno, más intacta le parece, como una muchacha hermosa, como una virgen. Como la perla negra en las valvas inhóspitas del mundo. Y qué cosa tan rara. Está uno en Sevilla, y siente uno nostalgia de ...Sevilla


Inter varios  artífices puella  iuvenis, formosa  et ,optime si intacta esset, electa ese solet ad glorificandum et celebrandum civitatem. Quare  mulierem annosam aut invenustam  nec scriptores nec pictores eligunt ? Facta hac objectione, gratulor Andreae de verbis lautis    et animadverto laete quantum studium et benevolentiam  ad Hispalim   sentiat

lunes, 15 de noviembre de 2021

EL CACHORRO EN EL PUENTE, AQUILINO DUQUE


Esta noche, Manuel, tú sobre el puente,

tú sobre el río, prometiendo abrazosque nunca habrás de dar porque no puedes,porque un madero y unos clavos dicenque nadie es libre de morir su muerte.Esta noche, Manuel, tú sobre el río.Quién te puso corona de saetas,Cachorro de Sevilla...Quién pudo hacerte interminable el tránsito...Hoy no se pasa: aquí muere Sevillamientras tu silueta va en el ríocaminando otra vez sobre las aguas...Y ya tu pelo, nebulosa trágica,río de miel lentísimo,va velando la muerte que te vela.Trono moreno de Judea, pasa.Pasa, Manuel, tuyo es el Viernes Santo,tuyos son estos ojos que te lloran,esta voz que te canta,esta espuma de estrellas andaluzas.Sigue pasando, alzado y ofrecido.Esta noche, Manuel, tú sobre el puente.Quién te trajo hasta mí, quién levantabatu belleza, tu cuerpo como un río,lanza de luz nocturna en el costado...Quién pudo hacer que el último suspirode tus labios se dé a cada momento,desde no sé qué siglos hasta ahora,hasta ahora, para ir diciendo al mundo,para ir diciendo al tiempo: Así se muere. 

Así mueren los Hombres.


 Cum infixus in cruce  Dei Filius  in quo vultu mortem praesentem ars sculpsit, per medium Trianae pontem transiret,  Aquilinus,eximius poeta,   anima commota ante  imaginem visam, hoc pulcherrimum carmen scripsit. Sint  pauca  laudi   eleganti viro cuius dignitatem et ingenium virtutemque memoramus



viernes, 15 de octubre de 2021

YA SENTARÁS CABEZA, IGNACIO PEYRÓ

 Hasta ahora, airosa y esbelta, la Giralda era ejemplo de arquitectura significativa: anclaba la vista en la ciudad, servía de faro y guía, era un esfuerzo de hombres que cooperaron durante siglos, un monumento capaz de cifrar tantas densidades de la historia de Sevilla y aun de España. Moros y cristianos, reyes y obispos, pícaros y santos se fiaron a la sombra de una torre donde, como en un palimpsesto, podía trazarse la biografía de una ciudad eje entre Europa, el norte de África y América. La Giralda se alzaba, así, como un triunfo de la voluntad humana de belleza sostenida en el tiempo. Y los sevillanos lo han sabido entender, y por eso Sevilla ha sido una ínsula ante tantos y tantos destrozos como hemos tenido que ver en España. Por supuesto, siempre habrá quien se queje por el casticismo que esto pueda conllevar, pero incluso esta desventaja sería ínfima ante una realidad más honda y más noble: el saber, como han sabido los sevillanos, que uno vive en un lugar que merece la pena respetar. Ese es un amor activo que hace ciudad mucho más allá que el papel de los proyectos de cualquier alcaldada.

Sustinet Ignatius ut Hispalis incolae aestimare multi   ingens opus quod de summa parte quasi tangente  caelum eos vigilat, sciant et sciverint .Sub umbra  viatores, reges, plebs,improbi et  probi,  Romani et Mauri,  venerunt, viderunt et vicerunt aut victi fuerunt. Turris adeo regnat  ut maioris  pretii putata  sit quam gesta consulum , non semper digna laude.



miércoles, 15 de septiembre de 2021

PRÓRROGA, ANTONIO AGREDANO

 A veces viene con la camiseta del Betis y otras, con la del Sevilla. Ahí ya le noté que muy bien no estaba. ‘¿Hoy quién quieres que gane?’, le pregunté en día de derbi. ‘Ojalá empaten’, me contestó. Bien visto

 Certamine ludipedum finito, magnae controversiae in quibus duae factiones, albaviridis et albarubra,  amoren  favoremque et odium ludibriaque inter se iaciunt,  Hispali nascuntur. Quare id faciant? Nescio sed hominum natura  contendere poscit  tamen puer camisiis duabus  pacem petit



domingo, 15 de agosto de 2021

LA PIRUETA, EDUARDO HALFON

 ¿Habla usted español?, le preguinté. Eso sí que sí, chico, gritó con un sonsonete andaluz. ¿De Sevilla?, le pregunté.  Qué va, dijo riéndose, de ningún lado. Pero sí, pasé un tiempo en una aldea muy cerca de Sevilla. Hablaba un español pesado, letárgico, como arrastrando las sílabas. Me preguntó si yo era de España y le dije que no, que de Guatemala. De Guatemala, repitió sorprendido, y luego se lo dijo a sus amigos en gitano, y los tres se rieron un rato 

Fuit tempus ut  lingua latina mater  et  patrona  et pila patria  hispánicae linguae  inter alias putaretur ( nunc  nostri iuvenes  illud tempus  et bonus bona bonum novarum legum gratia  ignoscunt,et novus ordo   bueno buena buone nascitur. In hoc narrato concilio diversi modi loquendi hispane convergunt  sed  filum hispanicum per urbes et orbem  difusum eos duxit ad rationem et cognitionem



jueves, 15 de julio de 2021

LA VENTA DE LOS GATOS, BÉCQUER

 Cuando el azar me condujo de nuevo a la gran ciudad que con tanta razón es llamada ‘reina de Andalucía’, una de las cosas que más llamaron mi atención fue el notable cambio verificado durante mi ausencia. Edificios, manzanas de casas y barrios enteros habían surgido al contacto mágico de la industria y el capital: por todas partes fábricas, jardines, posesiones de recreo, frondosas alamedas, pero, por desgracia, muchas venerables antiguallas habían desaparecido

Cum  poeta Becquer  Hispalim quam Reginam Baeticae  fama vocat, redivisset ,miratus est quantum illa civitas mutavisset in hoc tempore, quomodo   magnae divitiae  crescere  domos et ínsulas viciniasque fecissent. Tanta vis inest in  pecunia ut possit mutare facem civitatis  quamquam talis vis perveniat nefasta ad antiquos tesauros et magna opera conservandum. Ars,cave pecuniam!


martes, 15 de junio de 2021

LA ANDALUCÍA TRÁGICA, AZORÍN

 Nos detenemos de pronto ante una estación rumorosa. ¿No veis aquí ya, en los andenes, yendo y viniendo, los tipos castizos, pintorescos, de la tierra sevillana? ¿No observáis ya estos gestos, estos ademanes, estos movimientos tan peculiares, tan privativos de estos hombres? ¿No archiváis, para vuestros recuerdos, esta manera de comenzar a andar, lentamente, mirando de cuando en cuando las puntas de los pies? ¿Y este modo, cuando se camina de prisa, de zarandear los brazos, tendidos a lo largo del cuerpo, rítmicamente, sin chabacanismo, con elegancia? ¿Y esta suerte de permanecer arrimado a una pared o a un árbol, con un aire de resignación suprema y mundana? ¿Y el desgaire y gallardía con que un labriego o un obrero llevan la chaquetilla al hombro? ¿Y esta mirada, esta mirada de una profunda y súbita comprensión, que os lanza y que os coge desde los pies a la cabeza? ¿Y este encorvamiento de espaldas y de hombros que se hace después de haber apurado una copa? La gente va, viene, grita, gesticula a lo largo de los andenes. ‘¡Manué! ¡Rafaé! ¡Migué!’, dicen las voces; retumban los golpazos de las portezuelas; silba la locomotora; el tren se pone en marcha. Y entonces, la distante silueta de la torre gallarda va rápidamente destacándose con más fuerza, creciendo, surgiendo limpia, esbelta, por encima de una espesa arboleda, entre unos cipreses negros, sobre el fondo de un delicado, maravilloso cielo violeta... ¿No hay en el ambiente de esta ciudad algo como un sentido de la vida absurdo, loco, jovial, irónico y ligero? ¿No es esta misma ligereza, rítmica y enérgica a la par, una modalidad de una elegancia insuperable?

 Cum Magister Azorin  pervenisset in loco hispalensi unde viatores ad  faciendum iter sine ambulatione vehiculum capiunt,   observare  homines ambulantes commotus potuit et miratus est modos agendi,eundi, appellandi, nihil faciendi . Omnes videntur tam levitatis pleni  quam alta turris inter arbores levata



sábado, 15 de mayo de 2021

LOS HEMISFERIOS DE MAGDEBURGO, ANDRÉS TRAPIELLO

 Luego salimos nosotros a los jardines de Murillo. Todos los naranjos estaban cargados de frutos, como lenguas de fuego, y en las cornisas de color amarillo, bajo las almenas, había un número indeterminado de Espíritus Santos, palomas dóciles que zureaban como académicos, hinchando la pechera del frac

Murilli hortorum volucres aequantur hominibus doctis qui linguam hispanam  ad bonum et ad decus  ducunt ,negotio non semper confecto. Hi homines ad addendum maiestatem vestimenta nobilia portant  sed non semper habitus  corrigere potest quod natura non dat. Volucres canentes  sine superbia maiestatatem naturalem ostendunt.



jueves, 15 de abril de 2021

EL TESORO JAPONÉS, DIEGO CARRASCO

Nos sentamos frente a la iglesia de San Pedro, donde Velázquez recibiera las aguas bautismales. Su gallarda torre recibió a esa hora de la mañana una luz particular

Lux cuius fulgor altam turrem Ecclesiae nunc tingit, tali modo baptizationem celebris

Didaci inundabat ut per suas tabulas pictas  eandem lucem videre possumus. Alter Didacus thesaurum lucis refert


 

lunes, 15 de marzo de 2021

EL ARENAL DE SEVILLA, LOPE DE VEGA

LAURA

Famoso está el arenal.

URBANA

¿Cuándo lo dejó de ser?

LAURA

No tiene, a mi parecer,

todo el mundo vista igual;

tanta galera y navío


mucho al Betis engrandece.

URBANA

Otra Sevilla parece

que está fundada en el río.

LAURA

Como llegan a Trïana,

pudieran servir de puentes.

In saeculis auris plato  reipublicae navem ab gubernatore caeco  non gerendam esse putabat. In plumbeo saeculo   tremante capite et voce dubitante Remedius Amaya cecinit:qui meum navigium  gerit quae ad miseram ripam me ducit ?

Magister Lope nobis fert duas puellas amantes fluminis Betis et cogitantes pontem navibus facere



lunes, 15 de febrero de 2021

LA EDAD DE LA INOCENCIA, EDITH WHARTON

 —Podríamos verlas esta primavera, incluso pasar Semana Santa en Sevilla —insistió él, exagerando sus peticiones con la ilusión de una mayor concesión. 

—¿Semana Santa en Sevilla? ¡Y la próxima semana empieza la Cuaresma! —exclamó May riendo.

Cum Ille et illa  studium exeundi haberent et cum   Sanctam settimanam Hispalensem esse dignam videndi  audirent ,praeparare iter incipiunt.Res incredibilis  sed antiqua beata tempora fuerunt in quibus homines poterant facere itinera  non solum per aera sed etiam per maria aut per equos, etiam pedibus, pestilentia non nata.